شعر

تنديس...



اي قامت بلند مقدس
جاودان
 اي مرمر سپيد
 اي پاكي مجرد پنهان
 در انجماد سنگ
من عابدانه دردل محراب سرد شب
 بدرود با خداي كهن گفتم
 هرگز كسي نگفته سپاس تو
اين گونه صادقانه كه منگفتم
 ديگر مرا
 با اين عذاب دوزخيت مگذار
 مهر سكوت را
 زين سنگواره لب سرد سنگيت بردار
 از اين نگاه سرد
 با چشمهاي سنگي تو
 دلگير مي شوم
 اي آفريده من
آري تو جاودانه جواني
 من پير مي شوم
در اين شبان تيره و تار اينك
 اي مرمر بلند سپيد
تنديس دستپرور من
 پرداختم تو را
با اين شگرف تيشه انديشه
 در طول ساليان كه چه بر من رفت
 باواژه هاي ناب
 در معبد خيالي خود ساختم تو را
 اما اي آفريده من
 نه
 اي خود تو آفريده مرا اينك
با من چه مي كني ؟


حميد مصدق


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۲۰:۲۵ | مدير سايت
،

مي گويند باز گشته اي...



مـي‌گـويـنـد بـازگـشـتـه‌ اي

بـي آن‌ كـه ديـده ‌اَت بـاشـنـد

مـن امـا

در بـرقِ خـونِ چـشـم ‌هـا شـان ديـده‌ام ‌اَت

مـي‌گـويـنـد بـازگـشـتـه ‌اي

بـي آن‌ كـه شـنـيـده ‌اَت بـاشـنـد

مـن امـا شـنـيـده‌ام ‌اَت

مـيـانِ نـجـوا تـرسِ كـلـمـاتِ روشـن ‌شـان

مـي‌گـويـنـد بـازگـشـتـه ‌اي

بـي آن ‌كـه لـمـس‌ اَت كـرده بـاشـنـد

مـن امـا لـمـس ‌اَت كـرده ‌ام

در هُـرمِ خـالـيِ سـردِ تَــن ‌پـيـرهـن ‌هـاي پُـر وصـلـه ‌پـيـنـه ‌شـان

مـي‌گـويـنـد بـازگـشـتـه ‌اي

بـي آن ‌كـه بـويـيـده‌ اَت بـاشـنـد

مـن امـا

مـيـانِ عـطـر گـرم نـفـس ‌نـفـس‌ هـايِ بـريـده سـردشـان بـويـيـده ‌ام ‌اَت

مـي‌ گـويـنـد بـازگـشـتـه ‌اي

بـي آن كـه چـشـيـده ‌اَت بـاشـنـد

مـن امـا چـشـيـده ‌ام ‌اَت

در جُـرعـه جـرعـه ‌ي شـرابِ تـلـخِ بـي‌ بـوسـه ‌هـي مـسـتـ شـان

...

مـي‌گـويـنـد بـازگـشـتـه ‌اي

بـي آن ‌كـه بـا حـسِّ ديـگـري داشـتـه ‌اَت بـاشـنـد

از تـغـيـيـرِ مـحـسـوسِ لَـحـنِ شـعـر هـايِ چـشـم ‌هـايِ مـن و

از شـكـوفـه‌ كـردنِ چـوب ‌خـطـ‌هـا شـان بـر ديـوارها

مـي‌گـويـنـد بـازگـشـتـه ‌اي...


"علي صالحي"

براي شنيدن


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۲۰:۲۵ | مدير سايت
،

با خودت مرا ببر ، خسته ام از اين كوير

خسته ام از اين كوير ،اين كوير كور و پير
اين هبوط ِبي دليل، اين سقوط ِناگزير

آسمان ِبي هدف، باد هاي بي طرف
ابرهاي ِسر به راه، بيد هاي ِسر به زير

اي نظاره ي شگفت، اي نگاه ِناگهان
اي هماره در نظر، اي هنوز بي نظير

آيه آيه ات صريح، سوره سوره ات فصيح
مثل خطي از هبوط، مثل سطري از كوير

مثل شعر ِناگهان، مثل ِ گريه بي امان
مثل لحظه هاي ِوحي، اجتناب ناپذير

اي مسافر غريب در ديار ِخويش‌تن
با تو آشنا شدم ،با تو در همين مسير

از كوير سوت و كور ،تا مرا صدا زدي
ديدمت ولي چه چه دور ديدمت ولي چه دير

اين تويي در آن طرف ،پشت ميله ها رها
اين منم در اين طرف، پشت ميله ها اسير

دست خسته مرا مثل كودكي بگير
با خودت مرا ببر، خسته ام از اين كوير
...

                                 خسته ام از اين كوير ...
                          خسته ام از اين كوير ...
                          خسته ام از اين كوير ...

قيصر امين پور


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۲۰:۲۴ | مدير سايت
،

پاييز ،قرين ِ نا همگون ِ صعود و هبوط...

چرخ، سوداگر ِكوري ست كه هرگز نشناخت 

يوسفي را كه به بازار ِتماشا مي‌بُرد

برگ ِزردي شده ام، ريخته بر پايِ درخت

               كاش ،يك روز مرا باد از اين جا مي‌بُرد                                                                                   


محسن خاتمي


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۲۰:۲۴ | مدير سايت
،

ربيع العشاق است...‏

تـلخ است كه لبريز حقايق شده‌ است
زرد است كه با درد موافق شده‌ است
شاعر نشـدي وگرنـه مي‌فهميــدي
پـاييز؛ بهاريست كه عـاشـق شده ‌است...

ميلاد عرفان پور


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۲۰:۲۳ | مدير سايت
،

جستجوگر

رمزینه بارکد

آمار

افراد آنلاين : 2
بازديد امروز : 122
بازديد ديروز : 1843
بازديد كل : 772623

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان